Te stonogi na twoich ścianach nocą: ten nawyk sprzątania je przyciąga

Pojawiają się nagle, najczęściej wieczorem albo w nocy.

Wystarczy zapalić światło w łazience, kuchni albo przedpokoju, a po ścianie błyskawicznie przebiega dziwny, długi owad z wieloma cienkimi odnóżami.

Dla wielu osób taki widok jest bardzo nieprzyjemny.

Niektórzy od razu myślą o brudzie, zaniedbaniu albo inwazji szkodników.

W rzeczywistości obecność takich stworzeń w domu często mówi nie tyle o kurzu, ile o wilgoci.

Szczególnie jeśli pojawiają się regularnie w tych samych pomieszczeniach.

Mowa o tak zwanej stonodze domowej, nazywanej też drewniakiem lub krocionogopodobnym „gościem” z łazienki, choć w potocznym języku wiele osób myli ją z klasyczną stonogą.

To mały, szybki drapieżnik, który najczęściej działa nocą.

Ma spłaszczone ciało i długie, cienkie odnóża, dzięki którym potrafi bardzo szybko przemieszczać się po ścianach, podłodze, a nawet suficie.

Właśnie dlatego po zapaleniu światła wygląda, jakby dosłownie spływał po ścianie i znikał za listwą przypodłogową.

Choć jego wygląd może budzić obrzydzenie, dla człowieka zwykle nie stanowi zagrożenia.

Nie niszczy mebli, nie zjada ubrań i nie przenosi się po domu w taki sposób jak karaluchy.

Co więcej, żywi się innymi małymi owadami i może polować między innymi na muchy, rybiki cukrowe, pająki czy drobne karaczany.

Z tego powodu bywa nawet uznawany za naturalnego sprzymierzeńca w walce z innymi nieproszonymi gośćmi.

Problem polega na tym, że jego obecność może być sygnałem, że w domu panują warunki, które mu wyjątkowo odpowiadają.

A najbardziej lubi miejsca wilgotne, ciemne i spokojne.

Łazienki, pralnie, kuchnie, piwnice, okolice zlewu, prysznica, wanny, rur, fug i listew przypodłogowych to dla niego idealne kryjówki.

Jeśli w domu często widzisz takie stworzenia, warto przyjrzeć się wilgotności.

Czasem przyczyną nie jest awaria ani wielki problem z budynkiem.

Może nią być codzienny nawyk sprzątania.

Chodzi zwłaszcza o mycie podłogi zbyt mokrym mopem.

Gdy używamy dużej ilości wody, wilgoć zostaje nie tylko na powierzchni płytek.

Wnika w fugi, zbiera się przy listwach przypodłogowych, dostaje się pod dywaniki łazienkowe i utrzymuje się w zakamarkach przez długi czas.

Jeśli pomieszczenie jest słabo wentylowane, taka wilgoć nie odparowuje szybko.

Tworzy się mikroklimat, który bardzo odpowiada stonogom domowym i innym drobnym stworzeniom lubiącym wilgoć.

Wiele osób popełnia ten sam błąd.

Uważa, że im więcej wody na podłodze, tym czystszy dom.

Tymczasem nadmiar wilgoci po sprzątaniu może działać odwrotnie.

Podłoga dłużej schnie.

Fugi pozostają mokre.

Dywanik łazienkowy chłonie wodę.

Mop zostaje w wiadrze.

Gąbka leży mokra przy zlewie.

Ściereczka zwinięta w kulkę nie ma szans dobrze wyschnąć.

Dla człowieka to drobiazgi.

Dla małych stworzeń szukających wilgotnych kryjówek to zaproszenie.

Stonoga domowa nie pojawia się dlatego, że lubi nasze mieszkanie jako takie.

Ona szuka warunków do życia i polowania.

Wilgoć daje jej schronienie.

Inne drobne owady dają jej pożywienie.

Ciemne szczeliny dają jej miejsce do ukrycia.

Jeśli te trzy rzeczy występują razem, może wracać noc po nocy.

Warto też odróżnić stonogę domową od innych podobnych stworzeń.

Klasyczne krocionogi i prawdziwe stonogi często poruszają się wolniej i częściej trzymają się podłoża, wilgotnych piwnic, ogrodów czy miejsc pod doniczkami.

Stonoga domowa jest bardziej płaska, znacznie szybsza i ma długie odnóża rozstawione na boki.

To właśnie ona potrafi przebiec po ścianie w ułamku sekundy.

Jej widok jest bardziej efektowny, a przez to bardziej przerażający.

Najczęściej zauważamy ją dopiero po zapaleniu światła.

Nie dlatego, że specjalnie „czeka” na człowieka.

Po prostu poluje w ciemności, a nagłe światło sprawia, że próbuje szybko uciec do szczeliny.

Jeśli pojawia się w łazience, warto sprawdzić kilka miejsc.

Okolice prysznica.